ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟΙ ΛΟΓΟΙ

ΣΤΟΝ ΑΠΟΒΙΩΣΑΝΤΑ ΤΗΝ 19 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015
ΚΑΙ ΚΗΔΕΥΘΕΝΤΑ ΤΗΝ 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015,

ΚΩΝ/ΝΟ ΒΑΛΜΑΝΤΩΝΗ

ΕΠΙΤΙΜΟ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗ,

ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ ΤΟΥ ΝΟΜΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
.
.

1

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ λόγος, που εκφωνήθηκε από τον Κωνσταντίνο Ε. Μπακάλη, Πρόεδρο ε.τ. του Ν.Σ.Κ., Αντιπρόεδρο του Δ.Σ. της Ενώσεως, προ της σορού του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΒΑΛΜΑΝΤΩΝΗ, επιτίμου Αρεοπαγίτη, Προέδρου της Ενώσεως Συνταξιούχων Δικαστικών λειτουργών Ελλάδος και λειτουργών του Ν.Σ.Κ. την Τρίτη 21η Απριλίου 2015, ώρα 13. μ.μ., στον Ι.Ν. Αγίων Θεοδώρων του Α’ Κοιμητηρίου Αθηνών.

Θλίψη, οδύνη, πόνος, σπαραγμός συγκλονίζουν το είναι μας, διακατέχουν τις ψυχές μας αυτή τη δύσκολη ώρα κατά την οποία απευθύνουμε τον τελευταίο αποχαιρετισμό, το ύστατο κατευόδιο στο μακρινό ταξίδι του προς την αιωνιότητα στον προσφιλέστατο Κωνσταντίνο Βαλμαντώνη, επί τιμή Αρεοπαγίτη και Πρόεδρο της Ενώσεως συνταξιούχων Δικαστικών Λειτουργών Ελλάδος και λειτουργών του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, εξ ονόματος της οποίας απευθύνω όσα ακολουθούν.
Κοινότοπα, τετριμμένα, ενδεχομένως ανούσια ή περιττά όσα ακούγονται πολλές φορές σε περιπτώσεις όπου μόνο η συμβατικότητα δικαιολογεί ή επιβάλλει να λεχθούν. Ελάχιστα, όμως, και αδύναμα να αποδώσουν, ενεπιτήδεια ακόμα και να σκιαγραφήσουν το μεγαλείο εξαιρετικών προσωπικοτήτων, όπως ο εκλιπών. Όσα θα εξέλθουν τη συνέχεια από το έρκος των οδόντων μου είναι πηγαία, ειλικρινή, ανυπόκριτα. Αποτελούν τον ελάχιστο φόρο τιμής που επιβάλλεται να αποτιθεί προς ένα καταξιωμένο επί σειρά ετών θεράποντα της Δικαιοσύνης, ήδη συνταξιούχο, τον και Πρόεδρο της Ενώσεως των συνταξιούχων όλων των κλάδων που διακονούν ή μάλλον διεκόνησαν τη Δικαιοσύνη, τον λαμπρό επιστήμονα, τον εξαίρετο οικογενειάρχη (σύζυγο – πατέρα – παππού), τον αξιολογότατο άνθρωπο, τον καλό φίλο.
Ορμώμενος από ένα μικρό χωριό της εύανδρης Αιτωλοακαρνανίας, τους Παπαδάτες Αγρινίου, όπου είδε το φως της ζωής το έτος 1936, μετά τις εγκύκλιες βασικές του σπουδές στην Γαβαλού Αιτωλοακαρνανίας και την περάτωση των Πανεπιστημιακών του σπουδών στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών έγινε δικηγόρος Αθηνών και μετά ολιγοχρόνια άσκηση της δικηγορίας εισήλθε στο Δικαστικό Σώμα κατόπιν εξετάσεων το έτος 1968 (16 Μαρτίου), διορισθείς ως Πάρεδρος παρά Πρωτοδίκαις στο Πρωτοδικείο Λάρισας. Έκτοτε υπηρέτησε ως Πρωτοδίκης στα Πρωτοδικεία Λάρισας και Αθηνών, όπου εχρημάτισε και μέλος του 3μελούς Συμβουλίου Διοίκησης, ως Πρόεδρος Πρωτοδικώνστην Αθήνα, ως Εφέτης στη Θεσσαλονίκη, ως Πρόεδρος Εφετών στην Αθήνα. Προήχθη σε Αρεοπαγίτη το έτος 1999, αποχωρήσας της υπηρεσίας το έτος 2003 λόγω συνταξιοδοτήσεώς του. Η 35ετής υπηρεσία του στο Δικαστικό Σώμα σε όλους τους βαθμούς της ιεραρχίας υπήρξε ευδόκιμη, ανεπίληπτη, υποδειγματική.
Ως Δικαστικός λειτουργός διακρινόταν για την άρτια επιστημονική του κατάρτιση, την πλήρη και ολοσχερή αφοσίωσή του στην ιδέα της δικαιοσύνης, την προσήλωσή του στο καθήκον, την ακατάβλητη φιλοπονία και εργατικότητά του, την οξυδέρκειά του, την επιμέλειά του, την αντικειμενικότητα και αμεροληψία του, την ευθυκρισία του, το υψηλό του σθένος, την πίστη του στις θεμελιώδεις πανανθρώπινες αρχές, αξίες και ιδανικά, τον ενστερνισμό της υψηλοφροσύνης, που πρέπει να διακατέχει έναν πραγματικά άξιο του ονόματός του και της υψηλής του αποστολής Δικαστή. Διέθετε σε υπερθετικό βαθμό τα τέσσερα θεμελιώδη στοιχεία – γνωρίσματα, τα οποία, κατά τον Σωκράτη, πρέπει να κοσμούν τον Δικαστή: Άκουε ευγενώς, απαντούσε, όταν έπρεπε, συνετώς, σκεπτόταν σοβαρώς καιαποφάσιζε αμερολήπτως. Ήταν ο δικαστής, ο οποίος σε περίπτωση που βρισκόταν ενώπιον αμηχανίας ερμηνευτικής λόγω ασάφειας του νόμου, ή αδιεξόδου, λόγω περίπλοκου ιστορικού, κατά την αναζήτηση λύσεως «προσέφευγε ως εις ύστατον και ασφαλές καταφύγιον εις τον άδυτον και άβατον χώρον της συνειδήσεώς του δια να εύρη την ορθήν και δικαίαν λύσιν», τηρώντας την σοφή προτροπή – παραίνεση του αειμνήστου λαμπρού Δικαστικού λειτουργού (Προέδρου του Σ.τ.Ε.), Καθηγητού Πανεπιστημίου και μετέπειτα Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Μιχαήλ Στασινοπούλου. Στο πρόσωπο του Κώστα Βαλμαντώνη έβρισκαν πλήρη εφαρμογή τα πάνσοφα λόγια του Πατριάρχη Κων/πόλεως Φωτίου προς τον Βούλγαρο ηγεμόνα Βόγορι-Μιχαήλ: «Άριστο δικαστή να θεωρείς εκείνον που θηρεύει την φύση του δικαίου, και, αφού την βρει, την προάγει με ορθότητα. Και που είναι γρήγορος στη θεραπεία των αδικιών και πιο βραδύς στην τιμωρία των αδικητών. Και είναι υπεράνω χρημάτων, αλλά όχι υποκάτω της εξουσίας. Και συγκρατεί την οργή του και δεν ηττάται από συμπάθειες. Και μοναδική του συγγένεια και φιλία και πίστη είναι να δικάζει με πνεύμα δικαιοσύνης. Και αισθάνεται απέχθεια και έχθρα κατά της αδικίας, την οποία θεωρεί διασυρμό».
Τέτοιος δικαστής ήταν ο Κωνσταντίνος Βαλμαντώνης.
Πέραν αυτών, διακρινόταν για την ηρεμία του, την νηφαλιότητά του, την πραότητά του, την σεμνότητά του, την απαλλαγή του από κάθε μορφής αλαζονεία, έπαρση, οίηση, δοκησισοφία, ετσιθελισμό. Ήταν μειλίχιος, ευπροσήγορος, διαλλακτικός συζητητής, αλλά ταυτόχρονα και σθεναρός υποστηρικτής των απόψεών του, απόψεων θέσεων που διαπνέονταν από βαθιά συναίσθηση του δικαίου, σωστή, πρακτική, ρεαλιστική προσέγγιση των αναφυομένων προβλημάτων, σύλληψη της ουσίας τους και υποδειγματική αντιμετώπιση των πολλών και ποικίλων, ακανθωδών πολλές φορές, δυσχερειών, πριν προβεί στην τελική εκφορά της δικανικής του κρίσεως, με προσήλωση στο νόμο, αλλά και συγκερασμό της εφαρμογής του με την, κατά το δυνατό, επιεική αντίληψη, ιδίως στον τομέα του ποινικού δικαίου, κατά την απονομή της ποινικής δικαιοσύνης. Είχε ενστερνισθεί τη ρήση του Ντιντερό ότι « η δικαιοσύνη πρέπει να κινείται μεταξύ της αυστηρότητας στην εφαρμογή του νόμου και της επιείκειας», η οποία, όπως επίσης έχει λεχθεί, είναι αδελφή της δικαιοσύνης. Και επεδίωκε την ισορροπία μεταξύ αυτών.
Προικισμένος μ’ αυτά τα ιδανικά προσόντα διήνυσε τον μακρό του υπηρεσιακό βίο, χειρίσθηκε σωρεία σημαντικών υποθέσεων και εξέδωσε αποφάσεις επί σπουδαιοτάτων κρισίμων νομικών προβλημάτων με έκδηλο το στίγμα της ευθυκρισίας και της οξύνειάς του, που δημιούργησαν νομολογία αξιόλογη, στην οποία συχνά γίνονται παραπομπές.
Ευτύχησε να αφήσει άξιους συνεχιστές της δικής του πορείας τον γιό του, Πρωτοδίκη σήμερα, και την θυγατέρα του δικηγόρο.
Ως άνθρωπος ήταν χαρακτήρας αδαμάντινος, ένιωθε τον ανθρώπινο πόνο, ήταν αλτρουιστής, συμπαραστεκόταν στον συνάνθρωπό του, συνέπασχε με τον αδικούμενο, ήταν με λίγα λόγια Άνθρωπος «χαρίεις», κατά την έννοια που αποδίδει στον χαρακτηρισμό αυτό ο Μένανδρος. Ήταν ένα «παλληκάρι», ένας, παρά το μικρό του δέμας, λεβέντης, μια ισχυρή προσωπικότητα, με παροιμιώδες, αξιομίμητο, άξιο παραδειγματισμού σθένος και ήθος. Ήταν ακόμη ένας τρυφερός, πιστός σύζυγος, ένας στοργικός πατέρας και παππούς. Αλλά και ένας ειλικρινής, άδολος, ντόμπρος, ως Ρουμελιώτης, καλός φίλος.
Ασχολήθηκε με τον συνδικαλισμό, όπως, βεβαίως μπορεί να νοηθεί και να λειτουργήσει στο χώρο της δικαιοσύνης και των ενώσεών της, όχι δηλαδή με τη μορφή του εργατοπατερισμού, αλλά της μεθοδικής μελέτης και της προωθήσεως των επιδιώξεων, που κατέτειναν στην επίλυση σημαντικών χρονιζόντων προβλημάτων του κλάδου τον οποίο εκπροσωπούσε, και στην ευρυθμότερη και λυσιτελέστερη διακονία της Δικαιοσύνης, η οποία, κατά τον Βολταίρο, αποτελεί την ωραιότερη λειτουργία της ανθρωπότητας.
Είχα την καλή τύχη να συνεργασθώ μαζί του, όταν ο Κώστας ήταν Πρόεδρος της Ενώσεως Δικαστών και Εισαγγελέων και ο ομιλών Πρόεδρος της Ενώσεων λειτουργών – μελών του Ν.Σ.Κ. Η γνωριμία μας, βέβαια, ανάγεται στην περίοδο που ο Κώστας υπηρετούσε στο Πρωτοδικείο στη Λάρισα και εγώ στο Ειρηνοδικείο Τρικάλων. Πολλά χρόνια πριν.
Ως Προέδρους των οικείων Ενώσεων, μαζί με τους εκπροσώπους και των άλλων ενώσεων –  πολλοί εκ των οποίων βρίσκονται σήμερα εδώ – μας ένωναν οι κοινοί στόχοι, οι κοινοί πόθοι για τη βελτίωση αυτού του νευραλγικού χώρου, που μας οδηγούσαν σε αγώνες (εντός ή εκτός εισαγωγικών), οι οποίοι συνήθως στέφονταν από επιτυχία.
Συναντηθήκαμε ξανά, συνταξιούχοι πλέον, στο καινούργιο «μετερίζι», την Ένωση συνταξιούχων Δικαστικών λειτουργών Ελλάδος και λειτουργών του Ν.Σ.Κ., στην οποία η συνεργασία μας υπήρξε άψογη και αποτελεσματική, πάντοτε – εννοείται –  στο μέτρο του εφικτού, λαμβανομένων υπόψη των εκάστοτε ισχυουσών – πολλές φορές ιδιαίτερα αντιξόων – συνθηκών. Η προσφορά του Κώστα Βαλμαντώνη στην Ένωση ήταν πολύτιμη, ανεκτίμητη, σπουδαία, ανεπανάληπτη. Το βάρος που επωμίζονται οι επόμενοι μεγάλο, το κενό που αφήνει δυσαναπλήρωτο. Φτωχαίνει με την απώλειά του η Ένωση και ο ευρύτερος χώρος της Δικαιοσύνης.
Αγαπημένε Πρόεδρε και φίλε,
Η κοινή μοίρα των ανθρώπων σε έπληξε αναπάντεχα, απροσδόκητα. Το μόνο, όμως, βέβαιο, στη ζωή του καθενός είναι ο θάνατος. Η κακή Μοίρα, η Άτροπος έκοψε αδυσώπητα το νήμα της ζωής σου σε μια περίοδο, που παρά τα κάποια προβλήματα υγείας που σε ταλαιπωρούσαν, ένιωθες πλήρης, χαρούμενος και ευτυχισμένος, με τη λατρευτή σου σύζυγο, την Κική, τα παιδιά σου Έλενα και Γιάννη, τη νύφη σου Λένα, την εγγονή σου. Ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπό σου η βαθιά ικανοποίηση που αισθανόσουν στην μόλις προ 3 περίπου μηνών πανηγυρική εκδήλωση των συνταξιούχων.
Αποχωρείς, πιστεύω, ικανοποιημένος. Αγωνίσθηκες τον αγώνα τον καλό, πορεύθηκες στον δύσκολο δρόμο της ζωής σου, στον θείο δρόμο της Δικαιοσύνης με το κεφάλι ψηλά, τήρησες την πίστη στις αρχές σου, στα πανανθρώπινα υψηλά ιδεώδη. Πορεύεσαι σήμερα την οδό προς τους αιώνιους λειμώνες του Παραδείσου, εκεί όπου ουκ έστι πόνος, λύπη και στεναγμός, εκεί όπου η ζωή είναι ατελεύτητη. Ο της δικαιοσύνης στέφανος σου ανήκει. Ο δικαιοκρίτης Θεός θα τάξει την ψυχή σου εκεί που σου ταιριάζει: Εν σκηναίς δικαίων, θα σε αναπαύσει εν ειρήνη. Και θα χαρίσει στην αγαπημένη σου σύζυγο και τα λατρεμένα παιδιά σου και το εγγονάκι σου, σ’ όλους τους συγγενείς σου την εξ ύψους παρηγορία. Και σ’ όλους εμάς, τους ζώντες, τους περιλυπόμενους, συναδέλφους, φίλους, γνωστούς, όλους, όσοι είχαν την καλή τύχη να σε γνωρίσουν και να εκτιμήσουν τη σπουδαία σου προσωπικότητα, θα αφήσουν μια ανάμνηση ανεξίτηλη, διαρκή, παντοτεινή. Δεν πεθαίνει, άλλωστε, κανείς όταν ζει στις καρδιές αυτών που μένουν. Και στις καρδιές τις δικές μας Κώστα, αγαπημένε Πρόεδρε και φίλε, θα ζεις πάντοτε. Δεν θα λησμονηθείς.
Η μνήμη σου θα είναι αιωνία.
Η Ένωση συνταξιούχων, της οποίας διετέλεσες Πρόεδρος επί σειρά ετών, προσπάθησε με απόφαση του Δ.Σ. της να πράξει ό,τι ήταν δυνατό για να σε τιμήσει, όπως σου άξιζε, και να αποδώσει τον προσήκοντα φόρο ευγνωμοσύνης για όσα, πολλά, προσέφερες σ’ αυτή.-

2

Επικήδειος Αποχαιρετιστήριος Λόγος

στον ΚΩΝ/ΝΟ ΒΑΛΜΑΝΤΩΝΗ

Από τον ΑΧΙΛΛΕΑ ΖΗΣΗ, Επίτιμο Αντιπρόεδρο ΑΠ

Κυρίες και Κύριοι
Ηρθαμε όλοι εμείς εδώ, για να επιτελέσουμε ένα θλιβερό καθήκον.Να απευθύνουμε τον ύστατο χαιρετισμό σε έναν » άνθρωπό μας «. Γιατί ο δικαστής και συνδικαλιστής 
μέχρι χθες πρόεδρος της Ενωσης των συνταξιούχων συναδέλφων μας Κων/νος Βαλμαντώνης ήταν ο » άνθρωπός μας «
Σήμερα λοιπόν αποχαιρετούμε αυτόν τον εξαιρετικό άνθρωπο. Εναν επιστήμονα, ένα δικαστή, έναν αγωνιστή, που πέτυχε την αρμονική σύζευξη επιστήμης και δικαστικού καθήκοντος, που τίμησε όσο ανθρωπίνως μπορούσε τη δικαστική έδρα και το νομικό πολιτισμό. Που υπηρέτησε αρχές και αξίες και όχι αξιώματα, που υπηρέτησε επίσης με αυταπάρνηση τη συναδελφικότητα και την μεταξύ μας αλληλεγγύη, χωρίς να χρησιμοποιήσει καμία από τις υπηρεσίες του αυτές ως εφαλτήριο για περαιτέρω ανέλιξή του.
Δεν είναι ξέρετε εύκολο καθήκον.
Ο Κώστας Βαλμαντώνης υπηρέτησε ευδοκίμως, με δική του επιλογή και επί πολλά χρόνια σε τμήματα εργατικά, μισθώσεων, καθώς και σε ανακριτικά και ποινικά τμήματα.
Τα σχετικά με τα τμήματα αυτά του δικαίου επιστημονικά και κοινωνικά θέματα τον έθελγαν, γιαυτό και ασχολήθηκε με ιδιαίτερη αγάπη και ευαισθησία στους τομείς αυτούς. Είναι τρεις τομείς του δικαίου που έχουν εξαιρετική σημασία και επίδραση στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων και μάλιστα στη χώρα μας.
Πέραν τούτων όμως έτρεφε και μεγάλη αγάπη για τους συναδέλφους του. Για το λόγο αυτό υπήρξε πολυσήμαντη η συμβολή του στους αγώνες και στις προσπάθειες για τη βελτίωση και την εξύψωση της Δικαιοσύνης στη χώρα μας. Συνοπτικά μόνον θα πω ότι αγωνίστηκε με συνέπεια και επιμονή για την καθιέρωση βασικών θεσμών στη Δικαιοσύνη 5της χώρας μας.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω τις μάχες που έδιδε στις διοικητικές ολομέλειες του Αρείου Πάγου (και όχι μόνον) υπέρ όσων δικαστών πίστευε ότι αδικούνταν. Να πούμε ότι κανείς άλλος εξ ημών δεν έδωσε τόσες μάχες; ή, για να μην κακοκαρδίσουμε κανένα, να διερωτηθούμε πόσοι άλλοι άραγε πολέμησαν τόσο. Η σιωπή κυρίες και κύριοι από την απουσία του Κων/νου Βαλμαντώνη για τα μείζονα θεσμικά θέματα της Δικαιοσύνης που κάθε φορά ανακύπτουν,θα ακούγεται πολύ ηχηρή στ’αυτιά μας. Ο Κώστας Βαλμαντώνης προσέφερε μόνον. Δεν έπαιρνε τίποτα. Είχε ήθος. Επομένως το κενό που αφήνει ο θάνατός του είναι μεγάλο και δυσαναπλήρωτο.
Ο Κώστας Βαλμαντώνης δεν φοίτησε σε κολέγια, ούτε σε πρότυπα σχολεία. Δεν τον έστειλαν σε μετεκπαιδεύσεις, ούτε σε αποστολές εύνοιας. Ηταν απλά ένας χαρισματικός άνθρωπος και δικαστής και ένας άριστος οικογενειάρχης με την αγαπημένη του σύζυγο την Κική και τα εξ ίσου αγαπημένα παιδιά του, το Γιάννη, που είναι σήμερα Πρόεδρος Πρωτοδικών και την Ελενα που είναι δικηγόρος. Ηταν ένας φυσικός ταγός, γιαυτό και πάντα, σε περιπτώσεις κοινής δράσης, αφού κοιτούσαμε ο ένας τον άλλο, καταλήγαμε 
να του ζητήσουμε ν’αναλάβει την προεδρία και το συναφές μ’αυτήν βάρος των αγώνων. Και σαν ταγός, όχι μόνον επιτελούσε με επιτυχία και απόλυτη εντιμότητα τα θεσμικά του καθήκοντα, αλλά τα πήγαινε πάντα και κάποια βήματα μπροστά.
Εδινε μαθήματα σε όλους, με τους οποίους συνεργάστηκε. Δίδαξε θεωρητικά, αλλά και έμπρακτα την εργατικότητα του δικαστή, τη νηφαλιότητα του πνεύματός του, την πνευματική του εγρήγορση και την απόλυτη αμεροληψία του ένανυ παντός. Ναι κυρίες και κύριοι : έναντι παντός, ακόμη και έναντι του εαυτού του. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι αρνήθηκε την τελευταία χρονιά, πριν συνταξιοδοτηθεί, να γίνει αντιπρόεδρος, για να μη θεωρηθεί ότι εκμεταλλεύτηκε τη στενή συνεργασία του για τα δικαστικά θέματα
με τον τότε Υπουργό. Αυτές ήταν οι κυριότερεςδιδαχές του. Ακούω ακόμη στα αυτιά μου τα λόγια του, κατά τις συζητήσεις μας μαζί του. Λόγια που αποτελούν πολύτιμο οδηγό για κάθε δικαστή, αλλά και συγχρόνως λόγια ανύψωσης των δημοκρατικών μας θεσμών και ιδανικών, που συνιστούν την πεμπτουσία της συλλογικότητας που τα ενσαρκώνει.
Μας λείπεις Κώστα και θα μας λείψεις σ’όλη την υπόλοιπη ζωή μας. Ο θεός σ’αγάπησε και σε πήρε κοντά του.
Αιωνία η μνήμη σου !.

3

Επικήδειος Αποχαιρετιστήριος Λόγος
του Παναγιώτη Αθανασόπουλου
Προέδρου Εφετών,ε.τ

Αγαπητέ Πρόεδρε,

Όπως είπαν και οι προλαλήσαντες, είμαστε εδώ να σε αποχαιρετίσουμε.

Να σε αποχαιρετήσουμε στο τελευταίο σου ταξίδι.

Το ταξίδι που δεν έχει γυρισμό.

Ο Κώστας Βαλμαντώνης γεννήθηκε το έτος 1936 στο χωριό Παπαδάτες της Αιτωλοακαρνανίας. Ήταν ένα από τα τέσσερα παιδιά μιας πάμπτωχης οικογένειας. Έζησε και μεγάλωσε στο χωριό του. Βίωσε τα δύσκολα   χρόνια της κατοχής, γνώρισε τη φτώχια και την πείνα.

Τα δύσκολα χρόνια που έζησε σαν νέος, τον όπλισαν με δύναμη και σθένος και έτσι ξεπέρασε όλες τις δυσκολίες, πετυχαίνοντας να εισαχθεί στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία και       αποφοίτησε, εργαζόμενος παράλληλα για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του.

Το έτος 1968 εισήλθε στο Δικαστικό Σώμα, το οποίο υπηρέτησε μέχρι το έτος 2004, συνταξιοδοτηθείς με το βαθμό του αρεοπαγίτη.

Ο Κώστας ο Βαλμαντώνης ήταν έντιμος, δίκαιος, άριστος οικογενειάρχης, πιστός υπηρέτης της δικαιοσύνης, ακούραστος εργάτης της νομικής επιστήμης, με μεγάλη συνεισφορά στο νομικό πολιτισμό της Χώρας.

Μετείχε ενεργά στα δρώμενα στο χώρο της δικαιοσύνης μέχρι και την τελευταία στιγμή, που ήταν όρθιος.

Ήταν 20 Φεβρουαρίου όταν υπέστη πλήγμα στην υγεία του, που παρά τη μάχη που έδωσε επί δύο (2) περίπου μήνες, έχασε τον αγώνα αφήνοντας την τελευταία του πνοή στις 19 Απριλίου 2015.

Ο Κωνσταντίνος Βαλμαντώνης αγωνίστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια του βίου του στο χώρο της δικαιοσύνης για την ενίσχυση της προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας των δικαστικών λειτουργών.

Από το 1980 πρωτοστάτησε στους αγώνες της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων ως ένα από τα πλέον ενεργή μέλη της. Από το έτος 1988 και εφεξής, μέχρι και την αποχώρησή του από το Σώμα το έτος 2004 τιμάται   με την ψήφο των συναδέλφων του και εκλέγεται καθ’ όλη αυτή την περίοδο μέλος στο Διοικητικό της Συμβούλιο, διατελέσας και μέλος του Προεδρείου της, καθώς και Πρόεδρος αυτής την περίοδο 2000 – 2002.

Ήταν από τους πρωτεργάτες των αγώνων που έγιναν, καρπός των οποίων υπήρξαν σειρά μέτρων, που βελτίωσαν την απονομή της δικαιοσύνης και ενίσχυσαν τη δικαστική ανεξαρτησία.

Αναφέρω χαρακτηριστικά, τα επιτεύγματα της περιόδου που διετέλεσε μέλος του Προεδρείου της Ένωσης: 

Αυτοδιοίκηση των μεγάλων δικαστηρίων και εισαγγελιών της Χώρας.

Κλήρωση των δικαστών και εισαγγελέων των συνθέσεων στα ποινικά δικαστήρια και στα δικαστικά Συμβούλια.

Θεσμοθέτηση των Κανονισμών των Δικαστηρίων.  

Δυνατότητα προσφυγής των δικαστικών λειτουργών για δυσμενή υπηρεσιακή κρίση στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου.

Ίδρυση της σχολής δικαστών.

Συμμετείχε σε νομοπαρασκευαστικές επιτροπές, συμβάλλοντας αποφασιστικά με τις προτάσεις του στη βελτίωση του νομοθετικού έργου. Συμμετείχε ως εισηγητής σε πλείστα συνέδρια, παρακολουθούσε και μετά τη   συνταξιοδότησή του τη νομολογία των δικαστηρίων, σχολιάζοντας νομικά θέματα που αντιμετώπιζαν αποφάσεις, ενώ αρκετές μελέτες του επί νομικών θεμάτων φιλοξενήθηκαν στα νομικά περιοδικά.

Ως δικαστής ήταν ακριβοδίκαιος, χειρίζονταν με ιδιαίτερη επιμέλεια τις υποθέσεις, αντιμετώπιζε με σεβασμό τους παράγοντες της δίκης, ήταν ο αγαπητός των συναδέλφων του και απολάμβανε της γενικής εκτίμησης   στο δικαστικό και νομικό εν γένει κόσμο. Στο πρόσωπό του αναδεικνύονταν το ανθρώπινο πρόσωπο της δικαιοσύνης.

Ήταν ανιδιοτελής, χωρίς ποτέ να διεκδικήσει κορυφαίες θέσεις στη δικαιοσύνη, όπου οι επιλογές γίνονται από το Υπουργικό Συμβούλιο. Δεν θα ξεχάσω ότι ενώπιόν μου δύο φορές, που επισκεφθήκαμε τον Υπουργό   της Δικαιοσύνης για θέματα του Κλάδου, αρνήθηκε την πρόταση του Υπουργού να επιλεγεί από το Υπουργικό Συμβούλιο σε θέση Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου. Απάντησε χαρακτηριστικά στον Υπουργό «Δεν σας   το επιτρέπω, διότι αποποιούμαι να γίνω Πρόεδρος σε Τμήμα με Αρεοπαγίτες πρώην Προέδρους μου». Κι αυτό όχι γιατί μέμφονταν τις επιλογές που γίνονταν, αλλά γιατί η πάγια θέση του ήταν, η ηγεσία της δικαιοσύνης   πρέπει να επιλέγεται από το δικαστικό σώμα και όχι από την κυβέρνηση.

Ύστερα από προτροπή πολλών συναδέλφων του, όταν εξήλθε από το Δικαστικό Σώμα αναμείχθηκε και στην Ένωση Συνταξιούχων Δικαστικών Λειτουργών, όπου εξελέγη Πρόεδρος για δύο (2) θητείες, την τελευταία   των οποίων δεν ολοκλήρωσε λόγω του θανάτου του.

Και στα νέα του καθήκοντα αγωνίστηκε για να βελτιώσει τη θέση των συνταξιούχων δικαστικών λειτουργών κι ιδία σε θέματα που αφορούσαν την υγειονομική τους περίθαλψη.

Για ώρες θα μπορούσε να μιλά κανείς για τη δικαστική πορεία και προσφορά του Κων/νου Βαλμαντώνη. Ο τόπος και ο χρόνος εδώ δεν το επιτρέπουν.

Τελειώνοντας, εκ μέρους συναδέλφων του και συνεργατών του στους αγώνες της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, που πρωτοστάτησε, για την ενίσχυση της δικαστικής ανεξαρτησίας και την αναβάθμιση της   λειτουργίας της δικαιοσύνης, ας μου επιτραπεί να του απευθύνω ένα μεγάλο ευχαριστώ για όσα πρόσφερε.

Το όνομά του θα αποτελεί για πάντα σημείο θετικής αναφοράς στο χώρο της δικαιοσύνης και στο νομικό εν γένει χώρο.

Έφυγε ευτυχισμένος κι είχα προσωπική αντίληψη γι’ αυτό, μέχρι και την τελευταία στιγμή που είχε τις αισθήσεις του. Με την εκλεκτή του σύζυγο Βασιλική δημιούργησαν μια υποδειγματική οικογένεια, με δυο παιδιά    που διαπρέπουν στο χώρο της δικαιοσύνης, τη θυγατέρα του Έλενα, δικηγόρο και το γιο του Γιάννη, Πρόεδρο Πρωτοδικών.

Κυρία Κική, Έλενα και Γιάννη, θερμά συλλυπητήρια!

Το γνωρίζω και ορθά ότι είστε πολύ περήφανοι γι’ αυτόν!

Καλό ταξίδι και αιωνία σου η μνήμη αγαπημένε μας Πρόεδρε Κώστα Βαλμαντώνη!


4

Αποχαιρεστήριος λόγος του *Γαβριήλ Σ. Αλπέντζου*

Δρ Φιλοσοφίας Πανεπ. Αθηνών

Τ. Επιθεωρητή Εκπαιδεύσεως

στην επικήδεια τελετή 21 Απριλίου 2015

Κωνσταντίνου Ι. Βαλμαντώνη

στο Α κοιμητήριο Αθηνών

«Μακαρία η οδός, ή πορεύει σήμερον, ότι ητοιμάσθη σοι τόπος αναπαύσεως», αδελφέ Κωνσταντίνε!

Σήμερα είναι η Μεγάλη και χαρούμενη τελετή. Σήμερα χαίρονται οι Άγγελοι και παραλαμβάνουν την  ψυχή του Αδελφού Κωνσταντίνου  και την οδηγούν στην οδό της καλής απολογίας. Σήμερα μαζί με τους αγγέλους χαιρόμαστε κι εμείς. Ναι , χαιρόμαστε και μακαρίζουμε τον αδελφό Κωνσταντίνο.

Λυπάμαι σφόδρα και οι λόγοι κλονίζονται να αρθρώσουν το Χαίρε στον λίαν αγαπητό μου πνευματικό μαθητή, συνοδοιπόρο και συνεργάτη στη μακρόχρονη κοινή πορεία  του κοινωνικού, πολιτιστικού και χριστιανικού γίγνεσθαι.

Ήλθε στη Γη φτωχός από υλικά αγαθά, μα μεγάλωσε μεγαλόπρεπα στην πλούσια σε αισθήματα , καλοσύνη και θαλπωρή πολυμελή οικογένεια των αγνών ,ορθόδοξων αγροτών  γονέων  του  Ιωάννη και Ελένη.  Πήρε τη  θεία χάρη , που του εδόθη κατά το άγιο Βάπτισμα, ως αποστολή και πορεύτηκε για επτά και πλέον δεκαετίες σκορπώντας την στον περίγυρό του.

Πήρε τη Δάδα της πίστης και φώτιζε , μεταλαμπάδευε το θείο και ανέσπερο Φως, σε κάθε χώρο και στιγμή , στο Μαθητικό βίο, ως επιμελής και καλοσυνάτος μαθητής, στην φοιτητική του συντροφιά, ως φλόγα της πίστης, στους στρατιώτες του ως αξιωματικός, ως ο καλός πατέρας και συστρατιώτης, στην Οικογένειά του, ως υπόδειγμα συζύγου και αρχηγού της ,στη γειτονιά ως ειρηνοποιός και ανεκτικός, και στην κοινωνία, ως υπόδειγμα πολίτη και κοινωνικού εργάτη.

Είχα την ευτυχία να ζήσω από κοντά τον μακαριστό Αδελφό Κωνσταντίνο Βαλμαντώνη. Άνθρωπος, σοφός στη σκέψη, ταπεινός και μειλίχιος, απλός και υπομονετικός, και πάντοτε κοντά  στον πονεμένο συμπολίτη, συνάδελφο και συνεργάτη. Άφοβος και ατρόμητος αντιμετώπισε τις προκλήσεις της Δικτατορίας. Νεαρός δικηγόρος, μα γενναίος στο φρόνημα, υποστήριξε με πίστη  τα δίκαια της Ελεύθερης σκέψης  στα στρατοδικεία της Τρίπολης και των Αθηνών και κέρδισε τη Μάχη.

Στο Σύλλογο των Παπαδαταίων  στην Αθήνα, νεαρός τότε φοιτητής, έγινε ο πρώτος Γραμματέας  και με ζέση και φλόγα ψυχής  πρόσφερε τον καλύτερο εαυτό του στην υπηρεσία των Συγχωριανών του , μέχρι την τελευταία του πνοή.

Καλός και ευσυνείδητος Δικαστικός υπηρέτησε τη Θέμιδα με καθαρή καρδιά και σκέψη ολόφωτη. Οι συνάδελφοί του τον βρήκαν πλάι τους, ως Συνδικαλιστή, ως τον θερμό αγωνιστή για την προάσπιση των δικαιωμάτων τους , αλλά, και την προστασία του χώρου, και της Αποστολής της Δικαιοσύνης.

Μακαριστέ  αδελφέ Κωνσταντίνε. Είμαστε λυπημένοι που φεύγεις από κοντά μας. Τα τέκνα σου, Ελένη και Ιωάννης, που σου εμπιστεύτηκε ο Θεός λυπούνται, αλλά και σεμνύνονται για τον θαυμάσιο πατέρα τους και την εξαίρετη μητέρα τους Βασιλική, που στάθηκε ο φύλακας άγγελός σου στις προσπάθειές σου, στις χαρές και επιτυχίες , αλλά και στις δυσκολίες σου. Ο Κύριος ας τους δίνει παρηγοριά.

Οι απανταχού Παπαδαταίοι,καμάρωναν και σεμνύνονται για σένα, αγαπητέ μας Κώστα. Και τώρα που φεύγεις με το Θησαυροφυλάκιό σου πλήρες Αρετών και καλών Έργων, σε προπέμπουν με την ευχή: Άξιο τέκνο των Παπαδατών, σε μακαρίζουμε και πιστεύουμε με βεβαιότητα, πως η ψυχή σου αναπαύεται μετά των δικαίων κοντά στο Δημιουργό μας.

Καλό σου ταξίδι αδελφέ Κωνσταντίνε.

Αιωνία σου η Μνήμη


 5

Επικήδειος Αποχαιρετισμός στον Πρόεδρο ΚΩΝ/ΝΟ ΒΑΛΜΑΝΤΩΝΗ

Από τον ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΗ

Γλυκέ μου φίλε,μέντορά μου,δάσκαλε, παράδειγμά μου και οδηγέ πολλών από τα βήματά μου.
Θα προσπαθήσω να παρουσιάσω την λιγότερο ίσως γνωστή διάστασή σου . Αυτή του ακάματου υπηρέτη της τέχνης των γραμμάτων και ειδικότερα της λογοτεχνίας.
Βρισκόσουν πάντοτε στις επάλξεις, να βοηθήσεις , να ενθαρρύνεις,να συμβουλεύσεις και να εμπλουτίσεις ό,τι καλό προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε επί πολλά χρόνια ένα σωρό άνθρωποι. Θυμάμαι την έκπληξη του εκδότη μου , όταν του ανακοίνωσα,ότι το ταπεινό , πρώτο μου ποιητικό πόνημα, θα το παρουσιάσει στο κοινό ο Πρόεδρος τότε της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων,ο κ. Κωνσταντίνος Βαλμαντώνης.Όλα αυτά, χωρίς ποτέ να επιδιώξεις,έστω ως αντίδωρο,ακόμη κι ένα απλό ευχαριστώ.
Επίσης τη διάσταση,του καταδεκτικού και καλοπροαίρετου ανθρώπου της γειτονιάς.
Ήσουν πάντα εκεί σε κάθε χαρά αλλά και σε κάθε λύπη μας . Πάντα είχες κάτι για τον καθένα μας και πάντα τη χρονική στιγμή ακριβώς που το χρειαζόμασταν.
Εσύ ο ίδιος προσωπικά,η υπέροχη σύντροφος της ζωής σου,Κική και τα αξιαγάπητα παιδιά σου , η Έλενα ,ο Γιάννης ,η Λένα μαζί και το πιο όμορφο απ όλους τους βασιλικούς , η μικρή Βασιλικούλα,είσαστε για τη γειτονιά μας πραγματικά ένας πυρήνας συμπύκνωσης κι ανθρωπιάς.
Δεν θα ξεχάσω τις ατέλειωτες ποιητικές και φιλοσοφικές αναζητήσεις μας,που άλλοτε έκαναν τη στενότητα ενός κλειστού χώρου απεραντοσύνη και άλλοτε την απεραντοσύνη μιας ξαστεριάς , ολόκληρο σύμπαν.
Για μας θα είσαι για πάντα εδώ, με την παρακαταθήκη των αξιών και του ήθους σου,ακόμα και με το άρωμα των λουλουδιών απ το μπαλκόνι, που με τόσο καμάρι μας μοίραζες.Κι εκείνος ο ήχος από το πληκτρολόγιό σου αργά τις νύχτες θα μας θυμίζει , ότι, όπως έλεγε κι ο Ελύτης <<κάτι, κάτι, κάτι πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει>>.
Ο θάνατος άλλωστε, απλά αφαιρεί. Δεν διαγράφει κι ό,τι δεν διαγράφεται υπάρχει πάντα.
-Υπάρχει,βέβαια, ό, τι μπορείς να φανταστείς κι ό,τι μπορείς να θυμηθείς , υπάρχει!
Θα σε αποχαιρετήσω με το ποίημά μου «Κατάκλιση»που σου άρεσε.
Σε μεταλλικά γρανάζια
ο χρόνος κρέμεται.
Ο χρόνος φοράει πιτζάμα
και περιμένει
το νεύμα του Θεού
για να μας καταλύσει.

Στο μεταξύ
το τικ τακ συνεχίζεται.
Συχνά, πυκνά, μονότονα,
κι άλλοτε
με μπουρλότα κρότους.

Ο χρόνος φοράει πιτζάμα
κι απ τα ρολόγια
μας κοιτάζει επίμονα
προσδοκώντας να μας αποδομήσει.

Κι ο άνεμος τρέχει
τα νερά τρέχουν,
οι ήχοι απομακρύνονται
η βαρύτητα επιμένει,
η εντροπία το χαβά της.
Πρόεδρε,
Στον ουρανό της νύχτας που σε λίγες ώρες έρχεται,ένα τσούρμο αστέρια θα συνωστίζονται,ζητώντας σπαραχτικά λες,να κατεβούνε κι αυτά μαζί σου,στο Ανοιξιάτικο χώμα.
Καλό σου ταξίδι!

Αντώνης Σαρρηγιάννης.